Nie jesteśmy tym, co zostawiliśmy za sobą.
Jesteśmy tym, co niesiemy — w słowie, w śladzie, w pieśni, która jeszcze brzmi w głowie.
Czas ją usłyszeć na nowo.
We are not what we’ve left behind.
We are what we carry — in words, in traces, in songs still echoing in our minds.
It’s time to hear them again.
Między ciszą a echem
ktoś zapisuje wspomnienia na cyfrowym pergaminie.
Nie szukaj Polski na mapie.
Zacznij od siebie.
Between silence and echo,
someone writes memories on a digital scroll.
Don’t look for Poland on the map.
Begin with yourself.
Stare litery, nowe światło.
Wzory, które znała babcia, pulsują teraz na ekranie.
To nie nostalgia.
To kod, który znów działa.
Old letters, new light.
Patterns your grandmother knew now pulse on a screen.
This isn’t nostalgia.
It’s a code reawakened.
Nie wszystko, co polskie, mieści się w historii.
Czasem to gest. Czasem cień brzozy.
Czasem jedno zdanie, którego nie da się przetłumaczyć.
Not everything Polish fits inside history.
Sometimes it’s a gesture. A birch tree’s shadow.
A sentence that can’t be translated.
Być może nigdy nie wrócimy.
Ale nie przestaliśmy pamiętać.
A teraz — uczymy się mówić tym wspomnieniem.
Na głos.
Perhaps we’ll never return.
But we never stopped remembering.
And now — we’re learning to speak that memory.
Out loud.
Nie jesteśmy arkuszem danych.
Jesteśmy ornamentem.
Złożonym z podróży, milczenia i nieprzetartych ścieżek.
I właśnie tam zaczyna się nowa opowieść.
We are not a data sheet.
We are ornament —
woven from journeys, silence, and unbeaten paths.
And there, a new story begins.
Nie wszystko trzeba rozumieć, żeby poczuć.
Czasem to tylko zapach dymu z ogniska.
Lub cisza, w której ktoś kiedyś coś powiedział.
I już tego nie odszukasz — ale wiesz, że było ważne.
Not everything needs to be understood to be felt.
Sometimes it’s just the smell of smoke from a fire.
Or the silence where someone once said something.
You won’t recall the words — but you know they mattered.
Pamięć nie ma granic.
Jest haftem, który przechodzi z rąk do rąk,
ale nikt nie zna wzoru od początku do końca.
I może właśnie dlatego nie wolno jej przerwać.
Memory has no borders.
It is embroidery passed from hand to hand,
but no one knows the full pattern from start to finish.
And maybe that’s why it must never be broken.
INFO PL .ORG
